9 . تعداد اصطلاحات اصولى مخصوص به اهل سنت كه در بعضى از فرهنگ‌هاى ياد شده آمده است ، اندك است ، و در بسيارى از آن‌ها به ديدگاه‌هاى اهل سنت اشاره نشده است ؛ 10 . اين كتاب‌ها تعداد محدودى از اصطلاحات علم اصول فقه را تعريف نموده‌اند ، كه شايد شمارگان آن از 1600 تجاوز نكند . ب : ويژگىها اين اثر علمى داراى شاخصه‌هايى است كه به اختصار مىآيد : 1 . شناسايى حدود 6000 اصطلاح اصولى ( شيعه و سنى ) و گزينش بيش از 3000 مدخل از ميان آنان و ارجاع 2870 اصطلاح به آنها با استفاده از سيستم ارجاع مترادف و شبه مترادف و در مواردى ارجاع خاص به عام ؛ 2 . تبيين مفهوم هر اصطلاح در ذيل مدخل‌هاى پذيرفته شده با بهره‌گيرى از منابع معتبر در دسترس ؛ و استفاده از ارجاع مناسب در موارد لازم ؛ 3 . بيان سير تاريخى پيدايش و به كارگيرى برخى اصطلاحات ؛ 4 . استفاده فراگير از منابع شيعه و اهل سنت ؛ 5 . پرهيز از تكرار مطالب مشابه با بهره‌گيرى از روش ارجاع به مباحث و مستندهاى همانند ؛ 6 . كوشش در ارائه مطالب پيچيده‌ى اصولى در قالب الفاظى روان و رعايت ايجاز و پرهيز از مطالب حشو و زايد ؛ با گستردگى و تنوع مطالب ارائه‌شده ؛ 7 . آوردن نام بعضى از صاحب‌نظران و ديدگاه‌هايشان در همان موضوع ؛ 8 . استفاده از مثال‌هاى رايج و گوش آشنا ؛ 9 . آوردن آدرس كامل منابع در پايان هر مستند ؛ با فونت متفاوت از متن ، به منظور مراجعه محققان در صورت نياز ؛ 10 . پرهيز از علائم و قراردادهاى ويژه و استفاده از علايم متعارف از قبيل ارجاع به برخى از مستندها ، به منظور آگاهى بيشتر محققان ، با استفاده از نماد معروف « ر . ك » و « نيز ر . ك » ؛ 11 . تنظيم ساختار شكلى فرهنگ‌نامه براساس الفبايى حرف به حرف ؛ كه اين نظام الفبايى با بخش ترسيمى ( درختى ) اصطلاح‌نامه اصول فقه نيز تكميل مىشود به‌گونه‌اى كه پس از مراجعه به آن ، نقشه‌اى از طرح كلى اصطلاحات و موضوعات مرتبط ارائه شده تا پژوهشگران دامنه بررسى خود را در هر رده‌اى از رده‌هاى اصول فقه پيگيرى نمايند . 12 . استناد مطالب به 160 منبع و مأخذ اصول فقه - از شيعه و سنى . زبان فرهنگ‌نامه اين فرهنگ‌نامه دربردارنده اصطلاحاتى است كه در حوزه معرفتى اصول فقه متداول است و يا در ذخيره و بازيابى اطلاعات آن دانش به عنوان كليد واژه به كار مىآيد و مدخل ورود به بخشى از متن منابع و فرازهاى خاص آن مىباشد . اين مجموعه از بررسى حدود 200 عنوان منبع و مدرك اصول فقه فراهم آمده است ( هرچند به همه آنها استناد نشده ) و به نثر فارسى نگارش شده است . منظور از فارسى ، فارسى و عربى توأم است ، زيرا غالبا اصطلاحات علوم و معارف اسلامى به